Extreme Ownership (Ekstremalne przywództwo) – Jocko Willink, Leif Babin

Notatki / streszczenie

  • Oceniając lidera powinniśmy stosować tylko jedno kryterium: skuteczny – nieskuteczny
  • Extreme ownership (ekstremalne zawłaszczenie) polega na wzięciu na siebie odpowiedzialności za wszystkie niepowodzenia zespołu. Jeżeli obwiniamy kogoś za coś jako liderzy, to jest to tylko wymówka – to my powinniśmy go poprowadzić, dopilnować lub zawczasu wymienić.
  • THERE ARE NO BAD TEAMS, ONLY BAD LEADERS (nie ma złych zespołów, jedynie źli liderzy)
  • Stosowanie zasady Extreme Ownership na najwyższym szczeblu daje wzór do naśladowania i powoduje przejmowanie tej zasady przez liderów niższego szczebla, aż do samego dołu struktury organizacyjnej. Dzięki temu problemy są często rozwiązywane już na dole, w małych zespołach.
  • Liderzy na każdym szczeblu powinni rozumieć strategię, która stoi za decyzjami podejmowanymi wyżej. Dlatego bardzo istotne jest przekazywanie jej w dół struktury i dopytywanie czy jest zrozumiała.
  • Największą przeszkodę w stosowaniu zasady ekstremalnego zawłaszczania może stanowić własne ego ponieważ każdy instynktownie broni się przed odpowiedzialnością i szuka winnych. Powinniśmy natomiast wziąć na siebie odpowiedzialność za ich błędy. Jeżeli ktoś zawinił, powiedz mu, że to Twoja wina bo niedostatecznie poinformowałeś go o wszystkich okolicznościach, które musi wziąć pod uwagę – to lepsze niż obwinianie bo uczy ludzi odpowiedzialności.
  • W systemach motywacyjnych bardzo istotna jest prostota. Pracownik musi widzieć wyraźną relację między tym co robi, a konsekwencjami.
  • W sytuacji największego stresu, gdy trzeba działać na wielu frontach i podejmować krytyczne decyzje sprawdza się zasada „priorytetyzuj i wykonuj” – najpierw się rozluźnij i zastanów co jet najważniejsze, następnie skup się wyłącznie na realizacji tego zadania. Gdy skończysz ustal kolejny priorytet i znowu skup się na nim. Priorytety mogą się zmieniać, zadbaj jednak o to, by podwładni zawsze znali najwyższe priorytety.
  • Stosuj zdecentralizowane zarządzanie. Optymalna grupa osób, którymi można efektywnie dowodzić to 5-6 do 10 maksymalnie. Wyznaczaj liderów na wielu poziomach i dawaj im kompetencje do podejmowania decyzji. Każdy lider musi jednak znać granice swojej decyzyjności, a przede wszystkim dobrze rozumieć odgórną strategię. W tym celu bardzo istotna jest komunikacja w pionie – to ona pozwala szeregowym pracownikom zrozumieć strategię, a liderom wyższego szczebla orientować się w sytuacji „na froncie”.
  • W planowaniu najważniejsze jest jasne określenie celu i spodziewanych efektów. Priorytety powinny być sformułowane zrozumiale i prostym językiem. Należy wybrać jak najprostszy przebieg wydarzeń. Sceduj część planowania na liderów niższego szczebla. Zadbaj o to, by wszyscy poznali zamiary kierownictwa – zadawaj pytania by się upewnić.
  • Organizuj odprawy po wykonaniu planowanych zadań aby podsumować czego się nauczono i wyciągnąć wnioski na przyszłość.
  • Angażuj ludzi w proces planowania, to pozwala lepiej zrozumieć zamiary i zwiększa zaangażowanie w działania.
  • „Nie pytaj mnie co masz robić, powiedz co zaplanowałeś”
  • Dowodzenie w górę struktury organizacyjnej – polega na przekazywaniu informacji z dołu, tak aby kierownictwo miało jak najlepszy obraz tego, co się dzieje i nie musiało zadawać zbędnych pytań.
  • Jeżeli denerwuje Cię ilość pytań z góry, zastanów się, czy to nie Twoja wina, że przekazujesz zbyt mało informacji (extreme ownership).
  • Bądź odważny w podejmowaniu trudnych decyzji, musisz umieć pokazać, że to Ty dowodzisz.
  • Jako lider utrzymuj kontakt z szeregowymi pracownikami by znać sytuację „na froncie”.
  • Samodyscyplina to jedna z ważniejszych cech liderów odnoszących sukcesy. Narzuca pewien rygor, ale jednocześnie daje wolność. Np. dzięki wczesnemu wstawaniu zyskujesz więcej wolnego czasu. Ciągły trening daje Ci natomiast swobodę w trudnych sytuacjach.

Jeżeli chcesz otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach na blogu zostaw swój e-mail.